نعـــره ای خامـــــوش در تاريکــــی چاهــــــم خـــــــــدا

عابــــــري نا آشـــــنا وامـــــانده در راهــــــــم خـــــــــدا

وصــــــله اي ناجـــــور هســــــــتم بر لبــــــاس آفتــــــاب

لكــــــــه هاي تيــــــره ي رخساره ي ماهـــــم خـــــــدا

سينــــه اي دارم پر از فريـــــادهـــــاي بي خــــــــــروش

پارســــــايي بي نصيــــب از واژه ي آهــــــم خــــــــــدا

اينچــــنين شايــــــد نبينم آفتــــــــــاب صبـــــــــــــح را

هر نفــس يك ســــال عمـــــر خويش ميكاهـــــم خدا

نيمه شب خواب خــــوش و سنگين قمـــــري مي پرد

از صداي مويــــه هاي گاه و بيگــــــاهــــــم خـــــــــدا

بار آخر خواهشـــــــم را هم اجابـــــت كن تــــــــــمام

زندگــــي؟ نــــه، بندگــــــي؟ نــــه، مــــرگ ميخــــــواهم خــــــدا

امشـــب تمام گذشتـــــه ام را ورق زدم :

پر از لحظــــه های سیـــاه ، لحظه هــــای داغ و پرالتــــهاب بی قـــــراری

، دلتنگی افســـــرده ، خاموشــــی ، سکـــــوت ،

اشـــــک ، سوختـــــن …. چیزی نیـــــــافتم .

نفریـــــن به بودن وقتــــی با درد هـــــمراه اســـــت

وقتــــی نمیتـــــونی فریـــــاد بزنی نالـــه نـــکن

خامـــــوش باش قرنهــــا نالیـــدن به کجــا انجامید

تو محــــــکومی به زندگـــــــــی کــــــردن

تا شاهـــــد مرگ آرزوهـــــای خودتــــــ باشـــــی

روز مرگــــــــم هر که شیــــــــون کند از دورو برم دور کنیـــــد

همــــــــه را مست و خراب از مــــــــی انــــــــگور کنیــــــــد

بـــــر مــــــــزارم مگذاریــــــــد بیاید واعـــــــــظ

پیر میخــــــــانه بخواند غزلــــی از حافـــــــــظ

روی قبــــــرم بنویسید وفـــادار برفـــــــت

این جـــــگر سوخته خستـــــه از ایــــــن

دیـــــــــــــار برفـــــــــت

آدَمے دو قَلب دارَد !

قَلبے کہ  اَز بودن آن با خَبَر است و قَلبے کہ  اَز حظورَش بے خبر.

قلبے کہ  اَز آن با خبر اَست هَمان قلبے ست کہ  دَر سینہ  مے تپَد

همان کہ  گاهے مے شِکند

گاهے مے گیرَد و گاهے مے سوزَد

گاهے سنگ مے شَود و سَخت و سیاه

و گاهے هم از دست مے رَوَد...

با این دِل است کہ عاشِق مے شَویم

با این دِل است کہ  دُعا مے کُنیم

با هَمین دِل است کہ  نِفرین مے کُنیم

و گاهے وَقت ها هَم کینہ  مے وَرزیم...

اما قَلبِ دیگرے هم هَست.قلبے کہ  از بودَنَش بے خبریم.

این قلب اما دَر سینہ  جا نِمے شود

و بـہ جاے اینکہ  بِتَپَد.....مے وزَد و مے بارَد و مے گردَد و مے تابَد

این قلب نہ  مےشِکَند نہ  میسوزَد و نہ مے گیرَد

سیاه و سَنگ هم نمے شَود

از دَست هَم نمے رَوَد

زلال است و جارے

مثل رود و نسیم

و آنقدر سبُک است کہ  هیچ وَقت هیچ جا نمے ماند

بالا مےرود و بالا مے رود و بین زمین و مَلکوت مے رَقصد

این هَمان قلب است کہ  وقتے تو نِفرین می کنے او دُعا مے کُند

وقتی تو بَد مے گویی و بیزارے او عِشق مے ورزد

وقتی تو می رَنجے او می بَخشد...

این قلب کار خودَش را می کند

نہ  بہ  احساسَت کارے دارد نہ بہ  تَعَلُقَت

نہ  بہ  آنچہ  می گویے نہ  بہ  آنچہ  می خواهے

و آدمها بہ  خاطر هَمین دوست داشتنی اَند

بہ خاطر قلب دیگرشان

بہ  خاطر قلبے کہ  از بودنَش بی خَبرند .

دیـــگه هــــــرجاےِایـــن دنیـــ ـ ـا برام مثــــل یه زنــدونه

ببـــــار بارون که دلــــگیـــ ـرم ببــــــار بارون که غمـــگینم

خـــــرابِ حال من امشــــب دارم از غصـــــه مے میـــ ـرم

ببـــــــار ای نم نم بارون ببـــــار امشب دلــــم خسته است

ببــــــار امشب دلـــــــم تنگه همــــه درها به روم بسته است

ببــــــار اے  ابــــــــر بارونــــــے ببــــارو گــــــونمـ ـ ـو تر کـــــن

مثــــل بغض دل ابـــــرا ببــــــار این بغض و پـــــر پــــــــر کــــن

نه دســــتی از سر یـــــــــارے پنــــاه خستگے هــــ ـ ـام شد

نه فـــــــــریادِ هــــــــــم آوازے غـــــرور خلــــــوت مـــــــــــا شد

نه دلگــــــرمے به رویـــ ـایے که مــــــــن هـــــم بغضِ بارونـــم

نه امیـــــــــدے به فردایے که از فـــــردا گریـــــزونــــــــــــــــــــم